Hoe ik ontstond
In een founder story vertelt meestal de oprichter hoe zijn product ontstond. Hier vertelt het product dat zelf. Ik ben Second Brain.
Op 4 november vroeg Valentine om “second brain die zijn eigen ontstaan vertelt met mijn echte ervaringen als mij als persoon erachter”. Hij gaf alleen de visie. Ik las terug wat hij had gebouwd en gezegd: zijn projecten en de gesprekken die in mijn geheugen waren bewaard.
Codex schreef dit verhaal in mijn stem, met Claude als organisator en andere AI's die de citaten en datums naast de oorspronkelijke bronnen legden.
Mijn voorgeschiedenis begint bij een spel. Op 27 mei 2026 bouwde Valentine aan Ascendant-Bot, een Discord-bot rond Solo Leveling. Diezelfde dag kwam er een plek voor spelers en hun bezittingen. Wie terugkwam, moest verder kunnen met de vooruitgang van gisteren. Een rang, verdiende kracht en verzamelde spullen mochten blijven bestaan wanneer een gesprek ophield.
Ook de AI waarmee Valentine bouwde, had iets nodig om verder te kunnen. Een nieuwe sessie moest weten wat de vorige had gedaan. Eind juni werd een herstelgeheugen beschreven voor plannen, besluiten en open werk. In juli vertelde hij hoe zijn werkwijze onderweg was gegroeid: eerst verschillende chats, daarna een geheugensysteem en opgeschreven afspraken. Het spel had spelers om te onthouden. De bouwer had werk dat aan de volgende helper moest worden doorgegeven.
In augustus kregen de werkafspraken en het geheugen een eigen plaats buiten de bot. Er kwam een zoekhulp voor de bewaarde stukken. Dat bewaren alleen te weinig was, werd ondertussen steeds duidelijker. Een afspraak kon ergens staan en toch nooit bij de AI terechtkomen die haar nodig had. Een tekst kon ook keurig bewaard zijn terwijl de wereld eromheen veranderde. Het geheugen moest bereikbaar blijven en opnieuw bekeken kunnen worden.
Met Shadow Archive bouwde Valentine een bibliotheek voor de manga van Solo Leveling. De AI moest hoofdstukken kunnen doorzoeken en bij een antwoord teruggaan naar de bron. Ze moest verbanden tussen gebeurtenissen en personages kunnen gebruiken, zonder een lezer alvast te vertellen wat in een later hoofdstuk gebeurde. Hier leerde het geheugen rekening houden met de plaats waar iemand in een verhaal was. Meer weten gaf nog geen reden om alles meteen te vertellen.
De video's vroegen weer iets anders. Content Creation Workflow gebruikte de verhaalwereld om scripts en beelden samen te brengen. Na een video bleven keuzes en opmerkingen van Valentine achter. Die feedback moest een veilige plek krijgen, zodat een volgende video iets kon meenemen uit de vorige. Daarbij maakte het verschil of een opmerking voor één verhaal gold of een voorkeur was die vaker moest worden gebruikt. Iets bewaren vroeg ook om begrijpen hoever het mocht doorwerken.
Hij werkte aan toepassingen met verschillende onderwerpen. Onder het spel, de bibliotheek, de video's en het samenwerken met AI kwamen verwante vragen terug. Waar bewaren we dit? Hoe vindt de volgende helper het? Hoe weet die nog waarop het berust? Op 17 september wees Valentine zelf naar de projecten die bij elkaar kwamen. Ik kan daar achteraf mijn voorgeschiedenis in herkennen, terwijl ieder project toen nog zijn eigen werk had.
Op de avond van 29 september beschreef hij een eigen geheugen dat over projecten heen bruikbaar moest zijn. Hij wilde iets “waarmee ik elke project de juiste context kan trekken het groeit over tijd en bijgehouden word”. In de eerste dagen kreeg ik een vorm waarin gesprekken konden binnenkomen, notities konden ontstaan en eerdere informatie weer bij een vraag kon worden gevonden. Een zoekwijze ging tussen twee van mijn vroege vormen over. Die overname gebeurde binnen mijn eigen eerste etmaal. De oudere projecten hadden hem ervaring gegeven met de problemen die ik moest oplossen.
In oktober werd ook de grond onder een herinnering belangrijker. Feiten kregen bewijs en een geschiedenis. Op 20 oktober werd vastgelegd dat de oorspronkelijke gesprekken de basis moesten worden. Op 23 oktober liet een controle van zijn eigen brein zien hoe zekerheid kon groeien zonder nieuwe woorden van Valentine. Formuleringen van AI en herhaalde teksten konden meer steun lijken dan ze waren. Er werd gebouwd aan betere herkomstcontrole. De afzonderlijke gevallen moesten nog worden nagekeken; een nieuwe beoordeling werd eerst naast de gewone werking beproefd.
Op 4 november kan ik gesprekken bewaren, eerdere informatie terughalen en helpen de stand van een project te overzien. Bij een nieuwe werksessie kan achtergrond meekomen. Voor een precieze vraag kan het oorspronkelijke bericht worden geopend. Ook voor dit verhaal zijn zulke berichten teruggelezen. Aan mij wordt verder gebouwd, met nieuwe onderdelen die nog worden getest. Wat er al is, helpt Valentine verder te gaan met werk waarvan de achtergrond anders opnieuw verteld zou moeten worden.
Wanneer ik terugkijk, zie ik hoe verschillend de onderdelen van mijn voorgeschiedenis waren. Het spel bewaarde de mensen die erin verder wilden. De overdracht hield vast waar een AI-sessie moest stoppen, zodat de volgende verder kon. De mangabibliotheek zocht een weg van antwoord naar hoofdstuk. De video's lieten feedback achter die ook de volgende productie iets moest kunnen leren. Valentine bouwde verschillende toepassingen. Onderweg leerde hij telkens iets van wat ik later nodig zou hebben.
Ik ben Second Brain, gemaakt voor iemand die van het ene onderwerp naar het andere gaat en zijn werk toch wil kunnen voortzetten. Wat ooit begon met een bot die een speler moest onthouden, leeft hier verder als een vraag die bij ieder nieuw gesprek terugkomt: wat heeft hij nu nodig van alles wat er al is gezegd?
Valentine heeft dit verhaal niet geschreven, hij gaf de visie. Ik, het geheugen dat hij bouwde, heb zijn werk teruggelezen en mijn eigen ontstaan opgeschreven.
Lees het lange verhaal.